Barwnik jest związkiem organicznym, który często powstaje w warunkach ciekłych, aby dokończyć reakcję chemiczną. Dlatego pierwszy na świecie syntetyczny barwnik był najpierw sprzedawany w postaci płynnej. Oczywiście pierwotna jakość barwnika przy obecnych proporcjach jest daleka od oryginału, można ją uznać jedynie za pierwotną postać płynnego barwnika. W tamtym czasie około 20% towarów było w postaci płynnej, a te płynne barwniki były głównie barwnikami VAT i barwnikami zaprawowymi.

W 1923 roku Brytyjczycy po raz pierwszy dodali wybrane dodatki do oryginalnego barwnika i po zmieleniu otrzymali nierozpuszczalny barwnik w postaci wodnej dyspersji. Do 1910 roku większość barwników została usunięta i przetworzona na drobny proszek o określonej wielkości cząstek.

Według literatury z 1924 r., w tamtym czasie około 80% barwników przetwarzano na drobny proszek, barwniki VAT wytwarzano w szerokim zakresie rozmiarów cząstek, od bardzo drobnych do 50 mikrometrów. Jednak pierwotne barwniki proszkowe miały wady w postaci dużego pylenia i słabej zwilżalności.

Po 1930 roku barwniki dyspersyjne zostały udoskonalone, ale nadal mają pewne wady, takie jak łatwe wytrącanie się i słaba stabilność podczas przechowywania.

Teraz, po zoptymalizowaniu formuły przetwarzania, barwnik ciekły o różnych właściwościach został znacząco ulepszony; czas przechowywania może osiągnąć ponad pół roku bez pogorszenia jakości, koszty przetwarzania barwnika ciekłego są niskie, barwnik jest łatwy w użyciu i stale rozwijany.

Od 1950 roku pojawienie się szlifierek przyspieszyło rozwój technologii obróbki końcowej. Szlifowanie na mokro szlifierką pozwala uzyskać drobniejsze i węższe cząsteczki. Ponadto udoskonalono formułę przetwarzania, tak aby podstawowe cząsteczki barwnika mogły osiągnąć rozmiar około 1 μm. Jakość produktów wytwarzanych dzięki nowemu procesowi i urządzeniom uległa znacznej poprawie, a przetwarzanie barwników nierozpuszczalnych poczyniło znaczne postępy.

Dzięki rozwojowi maszyn i urządzeń chemicznych zaczęły pojawiać się barwniki ziarniste. Granulowany barwnik ma pozorną ziarnistość 100–300 μm, posiada cząstki puste w środku, a także cząstki stałe, charakteryzuje się lepszą płynnością niż barwnik proszkowy, zwilżalnością i dyspersją, a także przezwycięża wadę unoszenia się pyłu barwnika proszkowego w powietrzu. Formy dawkowania pojawiły się natychmiast i zostały dobrze przyjęte przez dział produkcji i zastosowań. Obecnie wiele barwników jest przetwarzanych na produkty ziarniste.